Ja, een sessie bestaat meestal, afhankelijk van de vraag in het moment 50/50 uit een gesprek en werken met Neuro Affective Touch

Neuro Affective Touch (NAT) is een lichaamsgerichte, traumagevoelige benadering die zich richt op het herstellen van de verbinding tussen lichaam en geest. Het combineert inzichten uit neurowetenschap, hechtingstheorie en somatische (lichamelijke) psychologie.

Kernpunten:

• Lichaamsbewustzijn: Helpt cliënten om veilige, niet-overweldigende lichamelijke sensaties te ervaren en te reguleren.
• Hechting & relaties: Werkt aan het herstellen van vertrouwen in relaties, met name bij mensen met vroege trauma’s of hechtingstrauma’s.
• Zenuwstelselregulatie: Gebruikt zachte aanraking en aandachtige aanwezigheid om het autonome zenuwstelsel te kalmeren (bijv. bij stress, angst of dissociatie).
• Bottom-up benadering: In plaats van praten over trauma, richt het zich op lichamelijke ervaringen om emoties en herinneringen te integreren.

Toepassing: Wordt vaak gebruikt bij trauma, PTSS, hechtingstrauma, chronische pijn en emotionele blokkades.

Kortom: NAT is een zachte, veilige manier om via het lichaam emotionele wonden te helen.

Voorbeeld antwoord op de vraag. Voel je vrij om de inhoud aan te passen met de informatie die je wil schrijven.

Ontwikkelingstrauma (ook wel complex trauma of vroegkinderlijk trauma genoemd) ontstaat door langdurige of herhaalde stressvolle ervaringen in de vroege kindertijd, zoals verwaarlozing, emotionele of fysieke mishandeling, of opgroeien in een onveilige omgeving. In tegenstelling tot een eenmalige traumatische gebeurtenis (bijv. een ongeluk), gaat ontwikkelingstrauma over chronische, onveilige omstandigheden die de ontwikkeling van een kind beïnvloeden.

Ontwikkelingstrauma kan diepgaande gevolgen hebben voor je emotionele, sociale, cognitieve en zelfs lichamelijke functioneren. Hier zijn signalen die kunnen wijzen op ontwikkelingstrauma, opgedeeld in verschillende gebieden:

Emotionale signalen

• Intense emoties: Snelle, onvoorspelbare stemmingswisselingen (bijv. van woede naar verdriet in korte tijd).
• Overweldigd zijn door gevoelens: Moeite om emoties te reguleren, gevoelens van leegte of hopeloosheid.
• Dissociatie: "Wegdrijven" in je gedachten, gevoel hebben alsof je naast jezelf staat, of herinneringen niet helder zijn.
• Schuld- of schaamtegevoelens: Diepgeworteld gevoel dat je "slecht" of "verkeerd" bent, ook als daar geen reden voor is.
• Angst voor verlating: Extreme angst om in de steek gelaten te worden, ook als daar geen directe aanleiding voor is.
  
  Gedragssignalen

• Zelfbeschadigend gedrag: Bijv. snijden, branden, of andere vormen van automutilatie.
• Verslavingsgedrag: Overmatig gebruik van alcohol, drugs, eten, gokken, of andere verslavingen om emoties te verdoven.
• Risicovol gedrag: Roekeloos gedrag (bijv. onveilig rijden, onbeschermde seks) zonder rekening te houden met gevolgen.
• Perfectionisme of juist vermijding: Ofwel alles perfect willen doen (uit angst voor falen), ofwel dingen helemaal vermijden uit angst voor mislukking.
• Moeite met volwassen verantwoordelijkheden: Bijv. moeite met een baan behouden, financiële verplichtingen nakomen, of structuur in je leven brengen.
  
  Sociale signalen

• Moeite met vertrouwen: Moeite om anderen te vertrouwen, ook als ze betrouwbaar lijken.
• Relatieproblemen: Chaotische relaties, of juist het vermijden van diepe relaties.
• Isolatie: Je terugtrekken uit sociale contacten, gevoel hebben dat je "anders" bent dan anderen.
• Moeite met grenzen: Ofwel geen grenzen kunnen stellen (altijd ja zeggen), ofwel juist heel starre grenzen hebben.
• Problemen met autoriteit: Moeite met figuren die gezag uitoefenen (bijv. bazen, leraren, politie).
  
  Cognitieve signalen

• Concentratieproblemen: Moeite om je te focussen, snel afgeleid zijn.
• Geheugenproblemen: Gaten in je herinnering, vooral over je kindertijd.
• Negatief zelfbeeld: Een diepgeworteld gevoel dat je niet de moeite waard bent.
• Catastrofaal denken: Altijd het ergste verwachten, ook in neutrale situaties.
  
  Lichamelijke signalen

Ontwikkelingstrauma kan zich ook lichamelijk uiten, omdat chronische stress het zenuwstelsel en het lichaam beïnvloedt:

• Chronische pijn: Bijv. hoofdpijn, rugpijn, of buikpijn zonder medische oorzaak.
• Auto-immuunziekten: Verhoogde gevoeligheid voor ziekten zoals fibromyalgie, prikkelbare darm syndroom (PDS), of andere stressgerelateerde aandoeningen.
• Slaapproblemen: Moeite met inslapen, doorslapen, nachtmerries, of onrustige slaap.
• Eetproblemen: Overeten, niet eten, of eetbuien.
• Hyperalertheid: Altijd "op scherp" staan, alsof er gevaar dreigt, ook als dat niet zo is.

Specifieke patronen bij volwassenen

Als kind pas je je vaak aan om te overleven in een onveilige omgeving. Als volwassene kunnen deze overlevingsstrategieën doorwerken als:

• Falen om te slagen: Onbewust saboterend gedrag als je dicht bij succes komt (uit angst voor verantwoordelijkheid of verlating).
• Herhaling van trauma: Onbewust dezelfde onveilige situaties of relaties opzoeken.
• Emotionale flashbacks: Plotseling overweldigd worden door gevoelens uit het verleden, zonder dat je weet waarom.
• Moeite met genieten: Gevoel dat je "niet mag" gelukkig zijn, of schuldgevoel als dingen goed gaan.

Hoe werkt Sodalis met deze vorm van trauma?

Neuro Affective Touch (NAT) en NARM (NeuroAffective Relational Model) zijn benaderingen die zich richten op het herkennen en helen van ontwikkelingstrauma door middel van lichaamsgerichte en relationele interventies.
Beide modellen benadrukken dat trauma niet alleen in de geest, maar ook in het lichaam, zenuwstelsel en relationele patronen is opgeslagen. Hier is hoe je ontwikkelings- en hechtingstrauma kunt herkennen vanuit deze perspectieven, met aandacht voor lichamelijke, emotionele, relationele en zenuwstelsel-symptomen.

• Dysregulatie in het autonoom zenuwstelsel:
  • Snelle schommelingen tussen vecht/vlucht (sympathisch) en bevriezen (dorsale vagus).
  • Moeite om terug te keren naar rust (ventrale vagus) na stress.
• Lichaamsgeheugen:
  • Herhalende lichamelijke sensaties (bv. misselijkheid bij bepaalde geuren, spanning in de kaak).
  • Triggerreacties op aanraking of stemgeluid (bv. bevriezen bij een bepaalde toon).
• Hechtingstijlen:
  • Angstig-gepreoccupeerd: Altijd bezig met relatie, angst voor verlating.
  • Vermijdend: Emotionele afstand, zelfredzaamheid.
  • Gedesorganiseerd: Chaotische relaties, wisselend tussen clingy en afwijzend.

Hoe herken je het in de ervaring?

• Lichaam: Chronische spanning, pijn zonder medische oorzaak, moeite met ademhaling, dissociatie (weg zijn in gedachten).
• Emoties: Overweldigende gevoelens (woede, verdriet) of juist gevoelsloosheid, moeite met regulatie.
• Gedrag: Herhalende patronen (bv. altijd de redder zijn, vermijding van conflict, of juist conflict opzoeken).
• Relaties: Moeite met hechte verbinding, of juist de neiging om te versmelten met anderen (geen gezonde grenzen).

Hechtingstrauma 

Hechtingstrauma, ook wel bindangsangst of hechtingsstoornis genoemd, kan zich op verschillende manieren uiten, afhankelijk van je levenservaringen, met name in de vroege kindertijd. Het ontstaat vaak door onveilige, inconsistente of afwezige verzorging in de eerste levensjaren.

Hier zijn enkele signalen die kunnen wijzen op hechtinstrauma. Let op: deze signalen kunnen ook door andere oorzaken komen, dus het is altijd goed om professioneel advies in te winnen als je twijfelt.

Emotionale signalen

• Angst voor intimiteit of juist extreme behoefte aan nabijheid: Moeite met vertrouwen in relaties, of juist heel snel heel dichtbij iemand willen zijn uit angst om verlaten te worden.
• Emotionale afsluiting: Moeite om gevoelens te uiten of te ervaren, alsof je "afstandelijk" bent.
• Overgevoeligheid voor afwijzing: Sterke reacties op kritiek, afwijzing of tekenen dat iemand je zou kunnen verlaten.
• Schuldgevoel of schaamte: Gevoelens van niet goed genoeg zijn, of dat je "verkeerd" bent.

Gedragssignalen

• Moeite met grenzen: Ofwel geen grenzen kunnen stellen (altijd ja zeggen), ofwel juist heel starre grenzen hebben.
• Controlegedrag: De neiging om alles te willen controleren in relaties of situaties, uit angst voor onvoorspelbaarheid.
• Vermijdingsgedrag: Relaties of emotionele gesprekken vermijden, of juist in chaotische relaties belanden.
• Impulsiviteit: Snelle, ondoordachte beslissingen nemen, vooral in emotionele situaties.

Lichamelijke signalen

• Stressgerelateerde klachten: Hoofdpijn, maagklachten, vermoeidheid of andere lichamelijke klachten zonder medische oorzaak.
• Slaapproblemen: Moeite met inslapen of doorslapen, nachtmerries of onrustige slaap.

In relaties

• Patronen herhalen: Steeds in dezelfde soort (on)gezonde relaties belanden.
• Hechtingsstijlen: Herken je een van deze stijlen bij jezelf?
  • Angstig-gepreoccupeerd: Altijd bezig met of je wel geliefd wordt, veel behoefte aan geruststelling.
  • Vermijdend: Emotionele afstand houden, zelfstandigheid benadrukken.
  • Angstig-vermijdend (gedesorganiseerd): Een mix van beide, met chaotische relaties.

NAT richt zich op hoe trauma in het zenuwstelsel en lichaam is opgeslagen, met name via aanraking, beweging en relationele dynamieken. Hechtingstrauma ontstaat wanneer de veilige basis (bv. ouder-kind relatie) ontbreekt.

Herkenningspunten van Hechtingstrauma

Indicatoren

• Dysregulatie in het autonoom zenuwstelsel:
  • Snelle schommelingen tussen vecht/vlucht (sympathisch) en bevriezen (dorsale vagus).
  • Moeite om terug te keren naar rust (ventrale vagus) na stress.
• Lichaamsgeheugen:
  • Herhalende lichamelijke sensaties (bv. misselijkheid bij bepaalde geuren, spanning in de kaak).
  • Triggerreacties op aanraking of stemgeluid (bv. bevriezen bij een bepaalde toon).
• Hechtingstijlen:
  • Angstig-gepreoccupeerd: Altijd bezig met relatie, angst voor verlating.
  • Vermijdend: Emotionele afstand, zelfredzaamheid.
  • Gedesorganiseerd: Chaotische relaties, wisselend tussen clingy en afwijzend.